Historia budownictwa szkieletowego

Drewno już od dawna wykorzystywano jako główny budulec do budowy domów, ze względu na jego zalety wytrzymałościowe i termiczne. Były to domy, których konstrukcje ścian wypełnione były całkowicie litym drewnem, co zwiększało zapotrzebowanie na drewno, ale wiele lat temu ilość i dostępność drewna nie stwarzała problemu. Z biegiem lat wchodziły nowe technologie i trendy w budownictwie. W pewnym okresie konstrukcje drewniane nie były już tak popularne, ze względu na zbyt łatwą dostępność drewna oraz niską cenę. Budynki drewniane zamieszkiwane były przez biedną warstwę społeczną. Zaczęto powszechnie stosować inne systemy wznoszenia budynków jednorodzinnych. Technologia oparta była głównie na materiałach ciężkich, takich jak kamień czy cegła, przez co była kosztowna i pracochłonna.

Na początku XX stulecia angielscy osadnicy przywieźli technologię budowy domów drewnianych do Ameryki Północnej, gdzie mocno zakorzeniła się w tamtejszej kulturze. Przez wiele lat konstruktorzy opracowywali i ulepszali konstrukcje drewniane. Starali się wykonać dom, który spełniłby oczekiwania większości społeczeństwa.

Największym postępem w historii rozwoju budownictwa drewnianego był system lekkiego szkieletu drewnianego. System ten łączy technikę lekkiej i elastycznej konstrukcji w formie ramy wypełnionej izolacją i usztywnionej poszyciem.

Wprowadzono standardy wymiarowe elementów konstrukcyjnych i moduły rozstawu słupków ściennych. Dopasowano do nich rozmiary materiałów wykończeniowych. Stworzono amerykański system budowy "timber-frame". Usztywnienie ścian wykonywane za pomocą zastrzałów zastąpiono usztywnieniami z materiałów drewnopochodnych. Dzięki nowym technikom suszenia zaczęto używać elementów drewnianych o małych przekrojach. Intensywnie rozwijała się technika mocowań. Wynalezienie płyt wiórowych pozwoliło wykonywać płyty o większych formatach, a co za tym idzie rozwinął się przemysł prefabrykacji domów. Wszystkie te aspekty przyspieszyły cykl budowy i zmniejszyły koszt inwestycji.

W latach 80. Związek Cieśli Niemieckich przystosował amerykański system budowy do niemieckich norm budowlanych. Stworzono nową siatkę modularną, ale zasada budowy konstrukcji pozostała taka sama. Dziś technologia budowy w szkielecie drewnianym w dalszym ciągu intensywnie się rozwija, dzięki walorom ekologicznym i energooszczędnym staje się najpopularniejszą technologią budowy domów.

W Ameryce Północnej budownictwo szkieletowe stanowi około 50 % nowo wznoszonych budynków jednorodzinnych. Technika ta jest również bardzo popularna na całym świecie, szczególnie w krajach skandynawskich(ponad 90%), Niemczech (ponad 30%) i innych. W uproszczeniu polega ona na zastosowaniu do budowy ścian, stropów i dachu kantówek drewnianych rozstawionych w modułach co 40, 60 lub 90 cm. Najczęściej spotykane przekroje to :

  • 4 x 15 do budowy ścian
  • 4 x 17 jako krokwie dachowe
  • 4 x 20 belki stropowe